Takk fyrir mig og bless

Kæru Moggabloggara nágrannar og blogglesendur, ég þakka samfylgdina og skemmtileg skoðanaskipti síðustu árin. Ég er flutt í annað nágrenni og bið ykkur endilega að líta við, sem oftast á bryndisisfold.eyjan.is

Ég mun að sjálfsögðu kíkja við hjá ykkur á hverjum degi.

Plís, Davíð hættu, plís

Egill Helgason spyr hvort við viljum hafa Davíð Oddson með okkur í hinn nýja heim - en biður fólk um leið að fara ekki að ,,plís" fara ekki að rífast um manninn. Ég hef einu sinni hitt manninn umrædda, ég var tíu ára og hann var borgarstjóri. Ég var að renna mér á hjólabretti fyrir utan stjórnarráðið - við ræddum um tæknilegar útfærslur á snúningum á brettinu, ég bauð honum að prófa, hann þáði ekki.

Í dag er ég 31 árs og Davíð Oddson er einhverra hluta vegna enn stjórnandi í þessu samfélagi. Sama hvað ég geri og nú eða hvar í heiminum sem ég er, þá virðist áhrifa hans alltaf gæta. Í raun hefur hann allt mitt líf verið sá sem stjórnar, ég hef aldrei kosið hann og í raun alltaf verið mjög ósammála honum - en þrátt fyrir það sit ég og fleiri upp með að hann ráði, sama hvað tautar og raular. 

Í dag reyndi hann að hvítþvo hendur sínar af hruni bankanna sem hann einkavæddi fyrir örfáum árum síðan, hann virðist ekki kannast við dauða nýfrjálshyggjunnar sem hann stóð fyrir að innleiða inn í íslenskt hagkerfi. 

Mér líður eins og asna - hversu mörg ár í viðbót af Davíð?   Mín kynslóð sem þekkir vart annað en að Davíð ráði, þarf heilsu sinnar og fjárhags síns vegna að komast undan oki þessa manns. 

Engum skal dyljast það að ég geri mér fullkomlega grein fyrir því að Davíð stjórnar ekki allri kreppunni eða er eina ástæðan fyrir henni- en jarðvegurinn sem hann skildi eftir sig er sú leðjan sem við sitjum föst í - ólíkt flestum öðrum þjóðum. 

Því óska ég eftir því fyrir mína kynslóð að Davíð sé gefið frí - plís, í fullri vinsemd, - en plís. 

 

 

Það sem öllu máli skiptir

Ég get ekki sagt að ég sé yfir mig hrifin af aðgerðum íslenskra stjórnvalda - en ég eins og flestir hef ekki hugmynd um hvað stóð þeim raunverulega til boða. Eina sem ég get gert er að vona að þeim hafi tekist að velja réttustu og hagkvæmustu leiðina fyrir þjóðina og ekki síst þjóðarbúið.

Það er eiginlega of auðvelt að benda á sökudólginn og kannski voðalega lítil hjálp í því til skamms tíma en til langs tíma verður að gera upp við þá sem stóðu að sjálfstökunni í bönkunum og þeim sem stóðu fyrir hinu dýrkeypta ótakmarkaða og eftirlitslausa frelsi bankanna. Sama hvað öllum áföllum erlendis líður - er vandinn líka heimatilbúinn. 

Það er lágmarks kurteisi við þjóðina sem greiðir nú jarðarfarakostnað nýfrjálshyggjunnar. 

Ég verð þó að segja að þau Geir, Jóhanna og Björgvin hafa þó sýnt ótrúlegt jafnaðargeð á erfiðum tímum og maður hefur aldrei fengið það á tilfinninguna að þau séu að missa vonina. Öllum hlýtur að vera ljós að þau eru að gera sitt allra besta í þessum erfiðu aðstæðum, hver svo sem niðurstaðan verður.

Fókusinn á að bjarga heimilunum skiptir mestu máli og mér sýnist sú stefna vera skýr með Jóhönnu í fararbroddi fyrir því - það skiptir öllu máli. 

 

 

 

Strákarnir stjórna - stelpurnar bíða úti

Íslenskt samfélag kristallast í fréttatímum helgarinnar, þegar reynt er að bjarga landinu frá þeirri krísu búið er að skapa okkur. Bæði vegna þess að ungir drengir hafa verið klappaðir upp til að stýra bönkunum á eins glæfralegan hátt og lög og reglur gera ráð fyrir. Hins vegar með lélegri einangraðri efnahagsstjórn síðustu ára þar sem stjórnvöld hafa lokað augunum fyrir þeirri staðreynd að við búum í alþjóðlegu efnahagskerfi hvort sem okkur líkar betur eða verr.

Á fundum í ráðherrabústaðnum mæta svo allir stærstu valdahópar landsins, bankastrákarnir, lífeyrissjóðsstjórnir, verkalýðsstjórnir, stjórnir Samtaka atvinnulífsins, ráðherrar, þingmenn o.sfv. Nánast allt karlar fyrir utan einstaka kvenkyns ráðherra. 

Fyrir utan stendur svo stór hópur fréttamanna - næstum allt konur. - táknrænt.

...kona spyr sig hvort þetta gæti hafa farið öðruvísi ef fleiri konur hefðu verið við völd! Hvort heldur sem er þá er vandinn jafnmikið á kostnað kvenna og karla -þó nær engin kona hafi komið að því að búa til vandann. 

jafnrétti.. einmitt.

 

Palin vann

Sarah Palin er öðruvísi, hún er með gamaldags íhaldssamar kúreka hugmyndir um stjórnmál en hún er ofurmjúk í framkomu en staðföst og virkar áræðanleg og hún kann að tala til fólksins. Hún er ein ,,af" fólkinu  -hokkímamma og gerir mikið úr því - ég held það virki.

Biden er gamall og mjög reyndur,réttsýnn en alveg týpískur DC stjórnmálamaður, ekkert nýtt, sama taktík og venjulega, hann á að vera voða ,,rough" og jafnvel mistækur - en hann virkar bara voða venjulegur - tekur voða lítið af sénsum. 

Ég myndi kjósa Biden hundrað sinnum í stað þess að kjósa Palin einu sinni - en ég spái því að hún skili meiru í formi atkvæða eftir þessar kappræður en Biden. 

Eftir vandræðaleg viðtöl við Palin undanfarið var því spáð að hún myndi vera eins og smábarn í samanburði við reynsluboltann Biden - hún stóðst prófið - hún er verðugur keppinautur Biden. 

p.s. ég hélt ekki út allar kappræðurnar.. 

Rúv.is

Hvað er í gangi með vef ríkismiðlana? á hann að vera niðri á meðan kreppan varir? Er það ekki hlutverk ríkismiðlanna að upplýsa þjóðina um ástand mála - aldrei fyrr hefur verið jafn áríðandi að fólk fái fréttir og núna. Þetta er algjört klúður að vera að endurgera vefinn núna - það skiptir engan nokkru máli hvernig vefurinn lítur út í dag.

 

 

 

Allt á hvolfi dagurinn

Mikið er ég fegin að degi fer senn að halla, það lítur þó ekkert út fyrir að þessari dramatík sé að ljúka því nú berast fréttir af sameiningu samkeppnisaðila ekki bara á fjölmiðlamarkaði heldur jafnvel á bankamarkaði líka. Við hrun á verðbréfamörkuðum í Bandaríkjunum komu upp spurningar um hvort hið frjálsa hagkerfi væri hreinlega að liða undir lok í því anarkíska umhverfi sem umliggur alþjóðaviðskipti - en því var svarað hratt og örugglega af öllum spekingum að svo væri ekki. Það þarf þó ekki að vera svo einfalt.

Hver hin raunverulega ástæða er, veit samt enginn, samsæriskenningar grassera bæði hér og erlendis um að einhverjir aðilar hafi ákveðið að koma hruni af stað og búa til snjóboltaáhrif sem skapa síðan tækifæri fyrir einhverja til að kaupa upp gjaldþrot á spottprís. Ég hef enga forsendur til að taka afstöðu til slíkra samsæriskenninga frekar en flestir aðrir og efast stórlega um að máttur einstakra manna sé slíkur. 

Hins vegar má spyrja sig hvort þeir siðlausu kaupréttasamningar sem gerðir hafa verið við fjölda bankamanna og viðskiptamanna síðustu árin sé ekki lýsandi fyrir þá brjálæðislega vanda sem þjóðin stendur frammi fyrir í dag - algerlega að henni forspurðri? Í ljósi dagsins í dag hljóta menn að skammast sín fyrir græðgina sem þjóðin stóð á haus út af þegar hver kaupréttasamningurinn rak annan - því nú er það þjóðarbúsins - sameiginlegur sjóður allra sem þarf að grípa einkabanka í fallinu. 

Eða er þetta allt saman fasteignahruni í BNA að kenna, krónunni og því að Seðlabankinn neitaði að vera lánsveitandi til þrautavara þegar bankarnir vildu? 

Eða er hreinlega hið kapítalíska módel sem við byggjum á flest lýðræðisríki í hinum Vestræna heimi að súpa seiðið af því að hafa ekki sett fjármálastofnunum skýrari reglur - og takmarkanir hins alþjóðlega viðskiptalífs sem þrífst á mismunandi reglum og getur ítrekað leitað skjóls í skattaparadísum þegar þeim hentar?

Það sem er alveg víst er að endurskoðun á því hvernig lýðræðissamfélög hafa sniðið sig að kapítalismanum verður skoðað ekki bara af stjórnmálamönnum heldur stjórnmálafræðingum í kjölfarið og ekki ólíklegt að nýjar kenningar um hvernig þessar tvær aðferðir við að byggja samfélög munu spretta fram. 

 En spurningarnar eru margar og ekki er útlit fyrir að til sé rétta svarið. 

 

Ég ,,eignaðist" 269.231 kr í Glitni í nótt þegar ég svaf

sem eru að vísu bara 1880 Evrur. Miðað við söluverð 84 milljarðar og að hvert mannsbarn á Íslandi séu 312 þúsund, þá á ég og þið 269.312 hvert. Hvort ég hafi vaknaði ríkari eða fátækari í morgun er svo önnur saga - eins gott að þetta skili árangri.

Tveir ,,kaldir" karlar í kappræðum

Kappræðurnar í gær voru lítið spennandi, mennirnir tveir sem ég held að séu báðir mjög hæfir frambjóðendur voru eins og þeir væru hálf lamaðir af ótta - þá sér í lagi í umræðunni um efnahagsmál. Línurnar skerptust þó þegar á leið kappræðurnar og reyndi McCain hvað hann mátti að reyna að koma því þannig fyrir að hann kæmi skilaboðunum um reynsluleysi Obama og reynslu sína m.a. sem stríðsfanga til skila. Hann hefði skilningin hvað þyrfti til þegar það kemur að stríði - og hann myndi sjá til þess að fyrrverandi hermenn fengju góða aðhlynningu og stuðning þegar heim kæmi. 

Í raun sagðist hann elska hermennina - og þótti mér þá væmnistigið í bandarískum stjórnmálum vera komið á óþægilega hátt stig.

Obama hefur minni reynslu og í raun mátti lesa það þannig að hann vissi það og meðtæki. Ekki þó þannig að skilja mætti að McCain hefði yfirburði - því hann hefur haft rangt fyrir sér. Obama reyndi að koma því til skila að stefna hans væri betri - hann hefði, þrátt fyrir ,,reynsluleysið" ekki haft rangt fyrir sér í utanríkismálum, líkt og McCain. Auk þess sem hann sýndi að hann hefur mikla þekkingu - og mikilvægast af öllu gengur fram með þá hófsömu og skynsömu stefnu að samræða við erlenda ríkjahöfðingja hvort sem eru Íranir, Norður - Kórea eða hvað annað - sé sú stefna sem BNA á að hafa. Rökin eru góð og undir það hafa fimm fyrrverandi utanríkirsráðherrar (Secratary of State) m.a. Henry Kissenger og Albright - að þöggunar aðferðin gegn ,,vondum" ríkjum hefur ekki virkað. 

Mér þótti einna helst ánægjulegast að Obama er staðfastur í því að Afganistan þurfi meiri athygli alþjóðasamfélagsins og fleiri hermenn til að klára að koma reglu á landið. 

Allt tal um mömmur sem eiga hermenn í Írak eða hafa misst börnin sín þar er alltaf jafn dramatískt móment og mjög vand með farið í svona kappræðum - en hið furðulega er að aldrei berast feður þessara hermanna í tal. Ég efast ekki um að þeir séu jafn harmi slegnir og mæðurnar - en það að tala um sorgmæddar mömmur á sama tíma og þú sýnir að þú sért  ,,though on defence"  - er eitthvað svo eitthvað.. 

Niðurstaðan er sem sagt - ekkert sérstaklega spennandi umræður, ágætlega málefnalegar en ekki traustvekjandi að sjá þá tvo óvissa og óörugga í spurningum um efnahagsástandið. 

Þegar skóinn kreppir

Það er furðulegt til þess að hugsa að þeir tveir einstaklingar sem nú setjast niður og gera tilraun til að bjarga efnahagsástandi heimsins eru tveir stjórnmálamenn sem njóta mjög lítils trausts hvor í sínu landi, þeir Bush og Brown. Efnahagsástandi sem flestir í heiminum hafa nú þegar fundið fyrir.  Við sem höfum það ágætt þrátt fyrir samdrátt þá e ástandið sumstaðar þannig að fólk hreinlega sveltur t.d. vegna hækkandi verðs á hrísgrjónum.

Vel má vera að hluti af þessari ,,kreppu" eða samdrætti sé einskonar ,,leiðrétting" á ástandi sem mörgum eldri kynslóðum þótti of ,,gott til að vera satt" - þá eru það engu að síður afleiðingarnar sem koma verst niðrá þeim sem minnst hafa. Fátæk börn voru sögð um 5000 á Íslandi fyrir rúmu ári síðan, fátækt og hungursneið víðsvegar um heiminn er raunveruleiki milljóna einstaklinga.

Vonandi hafa leiðtogar heimsins hvort sem það eru þeir Bush og Brown eða aðrir gæfu til að finna leið til að snúa ástandinu við en raunveruleikinn er þó sá að ástandið mun vara í einhvern tíma. Á meðan við sem betur höfum það drögum saman seglin þá megum við ekki gleyma þeim sem berjast í bökkum og því þurfa stjórnmálamenn bæði hér og erlendis að dreifa gæðunum enn betur. 

Sama gildir um frjáls framlög til hjálparstofnanna, innlendra sem erlendra sem einstaklingar og fyrirtæki veita - nú er enn meiri þörf á þeim. Vel mætti hugsa sér að fyrirtæki gæfu t.d. minni jólagjafir til starfsmanna sinna og meira til hjálparstarfs, sama gætu einstaklingar gert. Enda Íslendingar búnir að birgja sig vel upp af græjum og tækjum í góðærinu.